Ik heb een paar weken geleden geschreven over ‘mijn’ reorganisatieshit en daarna ben ik er niet meer op teruggekomen. Hoewel ik ergens weer ben vervallen in het niet bloggen, vind ik dat dan ook weer niet zo netjes. Dus even een extreem korte samenvatting:

Mijn groep blijft ‘intact’ voor zover je daarvan kan spreken (want er zijn 3 mensen weggegaan) en hier komen 3 mensen bij uit een andere groep. We reizen vanaf de zomer drie keer per week naar een ander dorp in de omgeving, naar een nieuw gebouw. Er komen andere therapeuten en het rooster wordt omgegooid. Op elk moment kunnen er nog wijzigingen plaatsvinden, maar ik kijk nergens meer van op. En ik? Ik twijfel aan groepstherapie in het algemeen, en hoe langer ik erover nadenk, hoe meer ik ga twijfelen. Is dat dan weerstand tegen de veranderingen, of een gevoel dat al langer speelt…

Nu is het weekend, maar volgende week ga ik daar eens verder over nadenken…

Een paar keer per week reis ik met de bus van Utrecht naar Zeist. Over het algemeen zit er dan zo’n chauffeur in met een slecht humeur en passagiers die je het liefst zou willen schieten. Ik duik het liefst gewapend met mijn mp3-speler en gsm een hoekje in, om me verder maar niks van de omgeving aan te trekken. En toch maak ik ook veel leuke en grappige dingen mee in de bus.

Zo ook vandaag. Het was druk toen ik met mijn groepsgenootje instapte. Zij vond een plaatsje en ik bleef bij haar in de buurt staan. Al snel raakte ze in gesprek met de meneer naast haar. Het prototype van vaagheid. Hij was er heilig van overtuigd dat je je slank en gespierd kunt denken door je levendig voor te stellen dat je aan het hardlopen bent, terwijl je klassieke muziek luistert. Dat moest iedereen toch geprobeerd hebben. Verder ging hij zijn winkel (waar hij wierrook en buddha’s verkocht) en zijn appartement verkopen, omdat hij met een camper alle festivals af wilde reizen. Nee, geld en spullen, dat kon je toch zeker geen waarde aan hechten. Ik vroeg me al af of hij dan ook een zonnebloem mee gaat nemen in zijn camper. Na zijn hele betoog had ik meer het idee dat zijn zaak failliet was en hij anders ook niet meer wist wat hij moest, maar het was echt het slechtste idee wat wij ooit hadden gehoord. Hij kon het mooi brengen, maar ik trapte er maar niet in. Ik moet wel zeggen dat we er nog uren om hebben kunnen lachen.

Diezelfde middag zat er wel een heel kleurrijk typetje achter het stuur in de bus. We konden er ook niet omheen dat zij, of was het een hij, wel humor had. Tijdens het stukje alternatieve route dat de bus nu rijdt vanwege wegwerkzaamheden, riep de chauffeur elke halte om. Niet met zo’n chagrijnige grom, maar met een flinke dosis sarcasme en commentaar. "De volgende halte is blabla… als we die ooit gaan bereiken, want ja, er staat wel een erg lange file vandaag" En daarna volgde de halte die zowel het einde van de file zou betekenen als wel het feit dat we weer op de normale route zaten. De manier waarop ze het bracht maakte dat ik behoorlijk hard moest lachen. Dit dan weer tot ergernis van onze medereizigers. Wel jammer dat we weer op de oude, vertrouwde route zaten, want ik was wel benieuwd naar de rest van het commentaar.

Helaas zal het me donderdag wel weer extra opvallen als de bus weer eens te laat komt en dat er dan weer zo’n ‘gezelligerd’ achter het stuur zit. Maar goed, je weet het dus maar nooit…   

Ik had me zooo voorgenomen om het gisteren bij die ene blog te laten. En toch schrijf ik er nu weer eentje. Ik zei het gisteren al tegen haar… Ik kan wel stoppen met schrijven, maar de schrijfster in mij blijft waar ze is en die fluistert me af en toe wel in dat ik weer eens wat op papier moet zetten, of op mijn blog in dit geval. Zij laat zich niet de mond snoeren, en gelukkig maar. Dat ik weer eens wil gaan bloggen is me ook wel duidelijk, ik wilde alleen het negatieve van mijn ‘oude’ ik achter me laten en dus leek het me beter om ooit ergens een nieuwe start te maken. Ik snap ook wel dat ik mijn verleden niet uit kan wissen. Ook al gooi ik mijn archief weg, het zal altijd een deel van mij blijven en het heeft me ook gemaakt tot wie ik nu ben. Moet het dan weg? Ik weet het nog niet. Misschien hoeft dat ook wel niet. Maar ik denk dat ik af en toe weer eens wat van me af ga schrijven… wie weet doet me dat ook wel goed.

Ondertussen blijft het natuurlijk de vraag hoe het met mij gaat. Ik kan eigenlijk wel gewoon zeggen dat het goed met me gaat, of in ieder geval zo veel beter dan vorig jaar om deze tijd. Gelukkig. En hoewel ik dus nog steeds drie dagen per week in de weer ben met mijn therapie, kan ik oprecht zeggen dat het wel is gaan helpen. In 2009 heb ik voor mijn gevoel de bodem even geraakt, om daarna langzaam weer op te krabbelen. Ik heb oude vriendschappen die slechts mijn energie opvraten beëindigd en vrienden verloren die ik liever had willen houden. Daarmee is er ruimte gekomen voor nieuwe vriendschappen die me wel iets opleveren en om hetgene wat ik had met anderen te verdiepen. Ik heb liever mensen om me heen waar ik ook wat aan heb, waar ik iets van terug krijg en waar ik niet alleen mee kan lachen maar ook mee kan huilen. En als ik momenteel om me heen kijk, dan denk ik dat me dit aardig is gelukt. Nu nog een leuke vent erbij, maar dat komt nog wel een keer. (Hmmm stiekem heb ik er best één op het oog, maar helaas voor de wereld is er op dat gebied nog weinig nieuws te vertellen)

Helaas heeft mijn oma haar strijd tegen haar ziekte wel op moeten geven. Op mijn verjaardag is zij na een lange strijd overleden. Vreselijk! Toen heb ik echt wel gemerkt wat ik heb aan de mensen om me heen, maar ik moet zeggen dat ik het heel stoer heb weggestopt en het ouderwets in mijn eentje heb opgepakt (lees: ik heb er nog niet echt wat mee gedaan). Na een weekje verdrietig te zijn geweest, heb ik me weer in het leven gestort, van alles op me genomen, gefeest, weinig geslapen… om vervolgens goed ziek te worden en achter elkaar voorhoofdsholteontsteking en een longontsteking op te lopen. Goed bezig, Roos. Alsof je je lichaam kunt bedonderen. Verdriet moet er nu eenmaal uit, linksom of rechtsom, maar stil zitten zul je! Vreselijk vond ik het, dat gehang in bed en op de bank, in mijn eigen wereld, niemand om me heen, en zonder te durven vragen van mensen om wat voor me te doen. Wat heb ik daarvan geleerd? 

Mijn studie is ook iets wat me bezig houdt. Ik ben vorig jaar gestopt met mijn oude studie en zou het liefst in september weer naar school gaan. Eigenlijk wil ik niet terug naar de wereld van de communicatie. Ik voelde me er op het laatst niet gelukkig meer mee en ik weet ook niet of ik dat nog ga worden. Wat dan wel? Ik heb eigenlijk geen idee. Na het bezoeken van wat open dagen heb ik nog steeds nauwelijks een plan. Ik wil eens contact op gaan nemen met de arbeidsdeskundige, want wellicht kunnen zij me daarmee toch nog wat verder helpen. Je weet maar nooit wat daar nog uit kan komen. Ik ben al heel blij dat ik weer zin heb om wat te gaan doen straks, want dat was er een jaar geleden dus helemaal niet.

Mijn passie voor muziek heb ik terug gevonden. Ik heb een halfjaar zangles gehad, tot het geld op was, en wil dit weer oppakken. Ik bemoei me graag met de band waar mijn broer in speelt, en zing dan ook af en toe met ze mee. Eigenlijk zou ik het liefst een eigen band starten of ergens bij horen waarbij ik mag zingen, niet alleen omdat ik het ontzettend leuk vind, maar ik kan er ook echt wel wat in kwijt. Wat is het fijn om dat weer te kunnen voelen! Want laten we wel wezen, muziek is altijd een belangrijk onderdeel van mijn leven geweest, maar ik maakte dat gevoel maar wat graag weg. Zingen was namelijk voor toffe mensen. Tsja… 

Maar het is niet allemaal feest. Ik heb nog een hoop te winnen op bepaalde gebieden. De grote leegte die ik vaak van binnen heb gevoeld is nog steeds voelbaar en sommige dagen gaat het gewoon nog even niet. Ik denk ook niet dat het haalbaar is om te denken dat ik straks volledig stabiel ben, maar dat geeft ook niet. Het hoort ook een beetje bij me, maar ik vind het wel fijn om te merken dat de scherpe kantjes er langzaam af gaan. Kortom, ik heb al een grote stap gezet, maar ik heb ook nog wel wat te doen…

Toen ik op 1 januari van dit jaar wakker werd, besloot ik niet meer te gaan bloggen. Al mijn eerdere blogs heb ik resoluut verwijderd en deze nog niet. Je weet maar nooit. Er is zoveel moois buiten te beleven dat ik mijn tijd niet meer teveel wilde besteden aan eindeloos schrijven op mijn blog. En zo bleef het lang stil hier… Tot vandaag. Er moet me echt even iets van het hart en ik weet even niet waar ik ermee naartoe moet. Schrijven dus maar weer even.

Zoals elke maandag ging ik vanmorgen naar therapie toe. Ik zit nog steeds in dezelfde groep in Zeist en heb mijn draai inmiddels prima gevonden. Ik voel me stukken beter en stabieler en hoewel er nog genoeg over blijft om aan te werken, heb ik weer zin in het leven en pak ik weer veel meer dingen op. Kortom, het ging best lekker allemaal en ik had in mijn hoofd dat ik dan in augustus zo’n beetje afscheid wilde nemen en wie weet in september weer een/mijn studie op te pakken. Daar had ik echt mijn zinnen op gezet. En doorgaans word ik er dan niet blij van als ik mijn plannen bij moet stellen. Het is echter wel te verwachten dat als je iets graag wilt, dat er dan iets tussen komt. Vandaag werden we bij elkaar geroepen in de vergaderruimte. Dat er bezuinigen aan zaten te komen dat wisten we wel, maar wat er precies zou veranderen was voor iedereen onduidelijk en dus hebben we er nooit zo bij stil gestaan. Ik niet tenminste. Het bericht dat er een groep wegbezuinigd gaat worden, kwam dus als een behoorlijke verrassing. Van 3 groepen gaan ze terug naar 2… dat betekent dat 9 van de 27 clienten hun boeltje kunnen pakken en moeten verkassen. Maar waar heen? Er gaat dus een hoop veranderen. Ten eerste is er de vraag of ik mag blijven ja of nee. En als dat zo is, wordt de groepssamenstelling al heel anders. Als dat niet zo is, dan wordt er een passende andere afdeling gezocht. Ik weet eerlijk gezegd niet of ik daar dan nog wel zo voor in ben, maar we wachten het maar even af. Dit gebeuren maakt me weer behoorlijk boos en verdrietig. Het ‘veilige’ wereld dat we daar proberen op te bouwen is vandaag wreed verstoord door plannen van boven af. En niet alleen wij worden erdoor getroffen, er worden ook keihard therapeuten ontslagen. Er heerst dus geen fijne stemming. De komende weken zitten we allemaal in onzekerheid en dat is geen fijne manier van werken aan je problemen. Ik ben eens benieuwd waar dit heen gaat…

Een maand geleden twijfelde ik nog vreselijk aan de therapie. Nog altijd voelt het zeker niet elke dag goed, maar er is wel iets in mij veranderd. Na het horen van de eindevaluatie van groepsgenoot S. kon ik het wat beter relativeren. Wat hij beschreef over zijn eerste drie maanden, was exact wat ik ook heb gevoeld. Hij is nu klaar en heeft deze week afscheid genomen. Bij het afscheid pakte hij mijn handen beet en liet me beloven het niet nu al op te geven, omdat het écht goedkomt, ook voor mensen die het moeilijk hebben aan het begin. Dat was lief van hem. En het voelt ook wel anders.

Maandag ga ik mijn 13e week in en ik ben er dan alweer drie maanden. Deze week heb ik zelf mijn eerste evaluatie geschreven en voorgelezen aan de groep. Heel eerlijk heb ik alles beschreven wat er in me om gaat op het moment, met voorbeelden van situaties erbij en alles. De sfeer in dat uur was heel goed. Het inzicht wat ik zelf heb opgedaan sloot precies aan met de verhalen die anderen over mij schreven, en het leek wel alsof het me wat dichter bij de groep heeft gebracht. Ik voelde me daarna echt anders. Ik weet niet of het me ook al gaat lukken om me meer open te stellen, maar ik heb gemerkt dat als ik het doe, zo open en eerlijk als afgelopen dinsdag, dit alleen maar goede dingen oplevert. Nu maar hopen dat dit ook zo blijft.

Makkelijk gaat het niet worden, dat is me zeker duidelijk. Dat is ook nooit mijn idee geweest van een jaar intensieve therapie. Ik hoop wel dat het zo blijft zoals het deze week was. Ik wil het ook niet opgeven want dan sta ik echt met lege handen op straat en dan ben ik nog steeds nergens. Wat moet ik dan? Een groepsgenoot schreef in zijn evaluatie voor mij: "Roos, we zijn nu samen 3 maanden op weg en daar opgeven geen optie meer is, is het tijd om de rem eraf te halen en ervoor te gaan!" Ik ga proberen me daarbij aan te sluiten.

Net nu ik jullie een update wil geven over een bepaald persoon, zie ik dat ik hier helemaal niet over heb geblogd sinds begin dit jaar en dat het hele ‘drama’ langs iedereen heen is gegaan. Toch wil ik er vandaag graag wat over kwijt, dus dan lijkt het me tijd voor een goede update. Het gaat over hem. En het feit dat we elkaar sinds 2 juni niet meer gezien of écht gesproken hebben. Hoe dat zo is gekomen? Ik ga proberen een soort van korte versie van het verhaal te schrijven…

Het ging allemaal supergoed, totdat ik naar Zeist ging in maart. Hij nam was afstand, zo leek het. Volgens hem zou alles nu gaan veranderen. Ik vond dat gek. Het zou wat mij betreft alleen maar positief kunnen veranderen, maar daar dacht hij anders over. Ik had hem nodig, want het was geen makkelijke tijd, maar tegelijkertijd was hij vaak onbereikbaar. We hebben een paar keer ruzie gemaakt, maar dat was dan binnen een week ook weer over en dan ging het weer prima daarna. En als ik hem wel zag, dan ging het beter dan ooit. We gingen dan echt leuke dingen doen, zoals stappen, naar de film of samen koken. Het voelde voor mij alsof we redelijk onafscheidelijk waren en ik kon hem ook gewoon steeds meer vertellen. Mensen uit Zeist zagen ons wel eens samen lopen en dan werd me steeds gevraagd hoe het met mijn ‘vriendje’ ging. Dat begon me wel te storen. Het was mijn vriendje niet. En ergens wilde ik dat wel. Of toch niet? Ik legde het steeds weer naast me neer, omdat ik bang was voor een afwijzing en voor verandering. Ik had hem nog veels te hard nodig.

Ik had hem al die tijd als de sterkere persoon gezien in onze vriendschap. Soms zei ik ook wel eens dat ik vond dat we wat dat betreft uit balans waren, maar dat ik zeker wist dat het goed zou komen. Ik was toch hard aan het werk? We zouden er wel weer uit komen. Tot de rollen zich om begonnen te draaien. Het ging slechter met hem, en ik kon er niet echt grip op krijgen, want hij vertelde er bijna niks over. De laatste keer dat ik hem heb gezien, was hij overstuur en kon hij wel praten over wat er mis was. Ik kon eindelijk eens even de sterkere persoon zijn, en dat deed me goed. Ik had het gevoel dat we op de goede weg waren. En daar ging het nou net mis… Daar waar ik dacht "nu kunnen we alles hebben", zal ik me vergist hebben. In een opwelling heb ik hem een lange e-mail gestuurd die week, met daarin de verwarrende gevoelens die ik had en het feit dat ik daarover wilde praten met hem, omdat het begon te voelen alsof het de vriendschap in de weg begon te staan, voor mij in ieder geval. Eigenlijk wilde ik het liefst vrienden blijven, maar het werd zo gecompliceerd? En ik dacht, van iedereen in de wereld, dat hij dit zou begrijpen en dat we een manier zouden vinden om hieruit te komen.

Niks is minder waar. Wat er is gebeurd weet ik niet eens meer precies. We kregen ruzie. Ik heb hem sinds die week nooit meer gezien, en maar heel zelden gesproken, in boze sms’jes en e-mails over en weer. Als ik niks liet horen, werd hij boos en wilde hij afspreken. Als we afspraken, kwam hij niet op dagen. Vervolgens was ik weer stil, en kwamen er weer verdrietige sms’jes van hem, alsof hij (op een negatieve manier) de aandacht wilde trekken. Uiteindelijk heb ik het opgegeven. Het leek toch niet meer goed te komen.

Een paar weken geleden kwam ik erachter dat hij zonder wat te zeggen naar het buitenland is verhuisd. Ik geloof dat bijna iedereen hier verbaasd over was, dus het lijkt er bijna op dat hij wilde weglopen voor alles wat er mis ging (er speelde nog veel meer). Je kunt wel rennen, maar je neemt jezelf nog altijd mee, was mijn eerste gedachte. En het maakte me boos. Ondertussen heb ik nog steeds veel vragen. Waar is het nou eigenlijk precies mis gegaan. Mijn e-mail, of de keer ervoor al, toen hij zich kwetsbaar heeft opgesteld?

Maar wat speelt er vandaag… ik was afgelopen weekend zo boos, dat ik hem een e-mail heb gestuurd. Een lang verhaal. Het was geen vriendelijk bericht, dat geef ik toe. Ik voel nog zoveel emoties. Ik kreeg een reactie, maar niet eentje waar ik op had gehoopt. Het was een oppervlakkig bericht, wat eigenlijk zo goed als nergens over ging. Hoewel het ook niet boos klonk, weet ik niet wat ik nog moet zeggen nu. Daar moet ik misschien bij therapie wat mee doen? Het nare was alleen, dat ik vannacht gedroomd heb dat ik hem tegen kwam en dat het weer precies zo was als voorheen. Ik werd heel blij wakker en het is net alsof ik hem de hele dag een beetje bij me heb weten te houden. En dan kan ik weer niet boos op hem zijn, want in mijn droom was hij nog wel precies die jongen die ik mijn beste vriend noemde. En ineens wil ik weer zo graag dat het goed is, dat hij weer terug komt en dan we weer vrienden zijn. Ik vraag me alleen af of dit ooit nog mogelijk is… Een ding is zeker: Ik mis mijn maatje!

Het is donderdagmiddag, de weeksluiting. Het was weer een vervelende dag. Ik vind dat de groep erg wisselend op dingen reageert en kan daar niet altijd wat mee. Deze week zat ik erg in mijn eigen wereldje. Het liefst lees ik dan in de pauzes gewoon in een boek, en praat ik niet met ze. Ik was ook stil tijdens de therapie en kreeg daar keer op keer commentaar op. Ondertussen voelde het van binnen alsof er zoveel aan de hand was, dat ik erin zou verzuipen.

Terug naar de weeksluiting. Weer kwam er commentaar, uit een onverwachte hoek deze keer. Drie anderen namen het over, de therapeut ging tegen hen in, ik was stil, en de spanning liep op. Ik voelde me in een hoek gedrukt. Mijn primaire gedachte was: Ren weg! Nu! Ik bleef nog even zitten… tot die ene zin. Het voelde alsof er over me gepraat werd alsof ik er niet was. Het voelde zo naar. Ik voelde mezelf boos worden. Ik keek degene die aan het woord was aan. En ik voelde zo’n woede. En toen ben ik opgestaan en de ruimte uit gelopen, met een paar grove woorden. Zak d’r allemaal maar in.

Op de gang kwam ik één van de therapeuten tegen. Ik mocht niet gaan maar ik schreeuwde dat ik hier nooit meer terug zou komen. Ze nam me mee naar haar kamer en ik heb alles eruit mogen gooien wat ik dacht en voelde en vind van de groep. Dat was eigenlijk heel fijn. Ze luisterde, en gaf daarna wel een reactie, maar zonder iets af te doen aan mijn gevoel. Dat was dan ook voor het eerst deze week dat iemand me dat gevoel kon geven en heel langzaam kalmeerde ik weer wat, na drie kwartier ofzo? Uiteindelijk voelde ik me goed genoeg om naar huis te gaan, het weekend in. En ze beloofde me dat ik extra gesprekken krijg, met haar, daar gaat ze tijd voor vrij maken, omdat ze niet willen dat ik ermee stop nu. Ik ben benieuwd.

Ik belde mijn vader op of hij me alsjeblieft wilde halen en die zou in de auto stappen. En toen liep ik vast naar buiten, om in de zon te gaan wachten. Vier leden van de groep waren er nog. Verbaasd dat ik er nog was, maar ze stonden na te praten, omdat ze het eigenlijk rot vonden naar huis te gaan zonder te weten hoe het met me was. Ik heb zowaar met ze kunnen praten, en er zijn goede dingen gezegd. Maar degene die mij het meest triggerde, was al weg. Die clash zal maandagmorgen dus wel weer verder gaan, en ik weet niet goed of ik dan ook wel kan zeggen wat me nou zo dwars zat aan haar gedrag. 

Maandagmorgen heb ik eerst een gesprek met mijn eigen individueel behandelaar. Misschien kan zij me een beetje op weg helpen om de rest van de dag weer aan te kunnen. Eigenlijk krijg ik er op deze manier steeds minder zin in. Ik vertelde laatste nog hoe trots ik was, dat ik in contact kan blijven met mensen en dat ik niet zo snel meer wegloop… en kijk wat ik nu doe? Ik weet eigenlijk niet zo goed hoe ik hier nu mee verder moet. 

Mijn oma is een sterke vrouw. Ze is zo sterk, dat ze na 5 keer gevochten te hebben tegen kanker (tussen 1975 en nu) nog steeds op haar benen stond. Altijd was zij de vrolijkste in het hele ziekenhuis, haar zou niks overkomen, want ze kon alles aan. Tot ze vorig jaar terug kwam van vakantie en zich niet lekker voelde. De dokter gaf haar wat medicatie en het zou wel over gaan, maar dat gebeurde niet. Sinds maart weten we dat ze wéér een vorm heeft van dezelfde rotziekte. Haar longen deze keer. En nee, ze konden eigenlijk niks meer voor haar betekenen. En toch hebben ze het geprobeerd en weer heeft ze gevochten. En toch gaat ze het niet winnen. Inmiddels is de ziekte ook in haar botten aangetroffen.

Oma heeft de hele week in het ziekenhuis gelegen met koorts. Ik ben maandag langs gegaan. Vreselijk vond ik het. Van mijn vrolijke en positieve oma is weinig over. De vrolijke grapjes hebben plaatsgemaakt voor een soort zwarte humor. Ze maakt ‘grapjes’ over hoe er niks meer aan te doen is en ze haar laatste tijd maar moet uitzitten. Ik kon het niet aanhoren, maar wilde ook mijn kwetsbaarheid niet laten zien. Ze zegt zelf dat ze geen pijn heeft. maar dat kan ook bijna niet anders, met zoveel medicijnen. Ik vind het moeilijk. Hoe lang mogen we haar nog bij ons houden? Het is allemaal niet duidelijk. Het kan snel gaan, of toch langer duren.

Oma is nu weer in haar eigen huis, bij mijn opa. Aanstaande vrijdag krijgt ze de allerlaatste, heftige bestraling. En daarna kunnen we alleen nog maar afwachten… Wat een rotziekte! Dit raakt me zoveel harder dan ik me ooit had kunnen voorstellen!!

Het is alweer twee maanden geleden dat ik ben begonnen op een andere afdeling. En nog merk ik niet het verschil wat ik had gehoopt te zien. Ik lig overhoop met een groepsgenoot, die gelukkig over een week of 6 eindelijk vertrekt (maar ja, dat is niet een oplossing natuurlijk). De sfeer in de groep wisselt van dag tot dag en is onvoorspelbaar. Ik kom bijna elke keer doodmoe thuis, van alle spanningen en emoties. En mijn eigen ei kan ik lang niet altijd kwijt, omdat je nu eenmaal niet in de hand hebt hoe groepsgesprekken verlopen. Heel soms voel ik de steun van de groep wel. En ik heb vorige week eindelijk mijn levensverhaal mogen voorlezen, iets wat voor mijn gevoel wel verschil zou gaan maken.

Vandaag was de eerste dag na het voorlezen van mijn levensverhaal. De groep was weer compleet. De vakantieganger was terug, en de zieke ook. En de sfeer was vreselijk. Het leek wel of iedereen in een slecht humeur was. Bah. Ik merk dat ik al die spanningen voel en meeneem en dat ik aan het einde van de dag ook een rothumeur had. Op die momenten twijfel ik echt nog wel of ik hier wel goed aan doe.

Vanavond ben ik na het eten op bed beland, iets wat niet vaak gebeurd, ondanks de vermoeidheid. Nu wel. Ik heb 3.5 uur geslapen en ben toen nog even gaan doen wat ik moet doen. En ik ga zo weer lekker terug naar bed. Slapen. Vroeger kon ik het niet, nu lijkt het soms mijn favoriete bezigheid. Om alles maar even niet te hoeven voelen.

Nog een maand… zou het écht zoveel beter gaan worden in de komende 5 weken?

Dat ik een tijdje niet heb geblogd, was me duidelijk. Vandaag keek ik weer eens op mijn eigen blog, maar mijn achtergrond was verdwenen. Dat was even schrikken. In plaats van mijn vetrouwde achtergrond, stond er een plaatje van Photobucket, met de tekst dat mijn account inactief was. Oeps. Dat heb ik maar even gefixt, want zo mooi vond ik dat niet als achtergrond. En nu ziet mijn blog er weer normaal uit. Het enige wat lijkt te ontbreken zijn de verhalen…